حسين قاضى ، انسانى بزرگ و وارسته و از شاگردان برجسته آيت الله ميرزا محمد حسن شيرازى بود و از ايشان اجازه اجتهاد داشت . سيد على آقا قاضى مدتى در نزد پدر بزرگوارش و همچنين ميرزا موسى تبريزى - صاحب حاشيه رسايل - و ميرزا محمد على قراجه داغى درس خواند و در سال 1308 هجرى قمرى درسن بيست و شش سالگى به نجف اشرف مشرف شد و از اساتيد بزرگوارى همچون ، مرحوم فاضل شرابيانى ، شيخ محمد حسين مامقانى ، شيخ فتح ا . . . شريعت ، مرحوم آخوند خراسانى و حاج امامقلى نخجوانى كسب فيض نمود و همچنين از بهترين شاگردان استاد حاج ميرزا حسين خليلى بود و در خدمت وى تهذيب اخلاق را تحصيل نمود و همواره از اين استاد گرانمايه به نيكى ياد مى كرد و هر وقت نام ايشان در نزدش برده مى شد غرق تاملات و تفكرات مى گرديد . ايشان از جوانى به دنبال تزكيه و تهذيب نفس و كسب معنويت و معارف بلند اسلام بود و در اين راه صبر و مجاهده بسيار كرد و چهل سال درد طلب و عشق ، آرام و قرار و خواب و خوراك را از وى ربوده بود . ضميرالهى اش او را به عالم قدس مى خواند و او كه قصد كوى جانان را درسرداشت ، مى خواست به هر نحو ممكن ازاين خاكدان طبيعت به عالم نور و ملكوت پا گذارد . ميدانست كه جانب عشق عظيم است و نبايد به راحتى از دستش بدهد و فرو گذاردش . براى همين چهل سال بود كه مشغول مجاهده بود و آداب عبوديت مى آموخت و هنوز معشوق به حضور خود راهش نداده بود . ايشان آنقدر خود را به ضوابط و آداب شرع و رعايت مستحبات و ترك مكروهات ملزم ساخته بود تا امرى از محبوب فرو نماند و آنقدر برآن اصرارمى نمود كه بحسب طاقت بشرى هيچ مستحبى از او فوت نمى شد ، تا آنجا كه بعضى مخالفان و معاندان مى گفتند : قاضى كه اينقدر خود را مقيد به آداب كرده ، شخصى ريايى و خود نماست آقا قاضى خود مى فرمايد : چون بيست سال تمام چشمم را كنترل كرده بودم ، چشم ترس براى من آمده بود . چنان كه هر وقت مى خواست نامحرمى وارد شود از دو دقيقه قبل خود به خود چشم هايم بسته مى شد و خداوند به من منت گذاشت كه چشم من بى اختيار روى هم مى آمد و آن مشقت از بين رفته بود .